My life

2012-01-06T20:22:00.004+03:30

A little bit information about my t shirt (http://bit.ly/w6L44T)

2011-11-14T22:13:00.002+03:30

Me and Toon at the graduation ceremony

2011-10-04T17:43:00.001+03:30

Contract extended for a month :)

2011-10-01T04:07:00.003+03:30

Mission accomplished!

2011-08-07T14:02:00.002+04:30

خوب، امروز 2 سال از رسیدنم به خاک اروپا میگذره. دو سالگیم مبارک!!!

2011-07-20T14:00:00.002+04:30

My Current workspace. Hope I wouldn't have to kiss it goodbye!

2011-06-08T01:28:00.001+04:30

بعد از مدتها و برای اولین بار، نشستم کامل فیلم هامون رو دیدم. عجب فیلمی بود. بازیگراش خیلی خوب بازی میکردن، انگار زندگی خودشون رو دارن بازی میکنند و واقعا همونطوری که همه می‌گویند، مرحوم شکیبایی یکی ازبهترین بازی هاش رو توی این فیلم کرده. خدا رحمتش کنه

2011-06-05T21:04:00.000+04:30

Go away back pain!

2011-05-01T00:07:00.001+04:30

اگر ماهی تابد تو آن ماهی

2011-04-04T21:58:00.002+04:30

عکس روی کارت فیلیپسم

2011-04-04T02:09:00.003+04:30

مادربزرگم حالش خوب نیست. کاش میتونستم الان کنارش باشم. ناراحتم از اینکه اونجا نیستم. من نمی‌دونم چرا توی این دو سال که آمدم خارج این همه اتفاق باید بیفته ایران!

2011-03-31T18:36:00.005+04:30

Tomorrow is my first day at Philips. I plan to do my graduation project over there. I hope that I successfully do my project and finish my master's studies so help me god :)

2011-03-21T15:37:00.001+03:30

سالی نو،

،روزی نو

آغازی نو

2011-03-17T17:15:00.001+03:30

ســــــــــــــمنو

2011-03-08T13:52:00.002+03:30

شروع برنامه های ما آغاز شد. خدایا به امید تو.

2011-03-04T15:00:00.000+03:30

Have not done shit for the last 20 days (beside the nice trip to London)

2011-02-10T13:36:00.002+03:30

On the edge of catching my mid year cold, tonight's menu is SOUP.

One deadline for Friday and then I can focus on another deadline.

2011-02-07T02:20:00.002+03:30

Instead of doing constraint programming assignment and finishing my damn seminar course, I've been watching a number of movies including Broken Embraces and El Secreto De Sus Ojos!

2011-01-26T18:48:00.001+03:30

Screwed up my presentation!

2011-01-23T02:01:00.001+03:30

عجب شعری است

باز امشب از خیال تو غوغاست در دلم
آشوب عشق آن قد و بالاست در دلم
خوابم شکست و مردم چشمم به خون نشست
تا فتنه ی خیال تو برخاست در دلم
خاموشی لبم نه ز بی دردی و رضاست
از چشم من ببین که چو غوغاست در دلم
من نای خوش نوایم و خاموش ای دریغ
لب بر لبم بنه که نواهاست در دلم
دستی به سینه ی من شوریده سر گذار
بنگر چه آتشی ز تو برپاست در دلم
زین موج اشک تفته و توفان آه سرد
ای دیده هوش دار که دریاست در دلم
باری امید خویش به دلداری ام فرست
دانی که آرزوی تو تنهاست در دلم
گم شد ز چشم سایه نشان تو و هنوز
صد گونه داغ عشق تو پیداست در دلم

هوشنگ ابتهاج

2011-01-20T22:01:00.002+03:30

Bravo dena :) http://www.autobiographie-paris.com/

2011-01-19T23:30:00.004+03:30

مدتها بود از حامد اصلانیان خبر نداشتم. دیشب تو گوگل سرچش کردم دیدم خدا را شکر راه خودش رو پیدا کرده و مشغول فعالیت های هنری شده. حامد یکی از بهترین دوستهای من از زمان کنکور تا سال 3 دانشگاه بود که بعدش متاسفانه دست روزگار ما را جدا کرد و او رفت به یزد من ماندم تهران

این هم لینک سایتش.

http://hamed-aslanian.com/content/index.html

2011-01-16T16:07:00.002+03:30

کتابخانه هستم و صدای چه چه پرندگان شنیده می شود از بیرون. بهار آرام آرام دارد می آید آن هم در ژانویه

دیروز در تهران برف آمده و شهر غرق در شادی و برف شده و همه رفتند برف بازی

اینجا هم چند هفته پیش برف آمد ولی برف جای خود را به باران داده است

چقدر امروز ادبی حرف می زنم من

وبلاگ یکی از مشخصه های وب2 است این هم از کلام روز

برگردم سر درسم

2010-12-30T20:48:00.002+03:30

دپرشن شب سال نو در آلمان

صـبا بـه لطـف بگو آن غزال رعنا را
که سر به کوه و بيابان تو داده‌ای ما را

شـکرفروش کـه عمرش دراز باد
چرا تفـقدی نـکـند طوطی شکرخا را

غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گـل
کـه پرسشی نکنی عندليب شيدا را

به خلق و لطف توان کرد صيد اهل نظر
بـه بـند و دام نـگيرند مرغ دانا را

چو با حـبيب نـشينی و باده پيمايی
بـه ياد دار مـحـبان بادپيما را

ندانم از چه سبب رنگ آشنايی نيست
سهی قدان سيه چشم ماه سيما را

این هم توش غزل داشت

2010-12-26T20:56:00.003+03:30

چرا این آلمانیا اینقدر قاطی حرف می‌زنند! این بچه هاشون همش داد و هوار می‌کنند!

2010-12-02T00:26:00.005+03:30

هوا امروز منفی پنج درجه بود و الان که ده شب هست دمای هوا شده منفی هشت اما اون چیزی که بیشتر آدم رو اذیت میکنه بادی هست که می وزه و تا فیها خالدون آدم رو می سوزونه. خلاصه زمستان امسال زود و با قدرت تمام آمده.

ما هم که همچنان گلودرد داریم....

خوب دیگه من برگردم سر الگوریتم پیشرفته

2010-11-22T17:11:00.001+03:30

Extreme workload. wOrking frm noW.

carga de trabajo extremas.

de trabajo a partir de ahora...

2010-11-21T15:20:00.000+03:30

زدست محبوب ، ندانم چون‌کنم

وزهجر رویش ، دیده جیحون‌کنم

زدست محبوب ، ندانم چون‌کنم

وزهجر رویش ، دیده جیحون‌کنم

....................

یارم چو شمع محفل است دیدن رویش مشکل است

سرو مرا ، پا درگِل است {برخطّ و خالش مایل است}(2)

یار من ، دلدار من کمتر تو جفا کن

یادی ، آخرتو ز ما کن

....................

رفتم برِ آن ماهِرو با او نشستم روبرو گفتم سخن‌ها مو به مو

یار من ، دلدار من کمتر تو جفا کن

یادی ، آخرتو ز ما کن

....................

زدست محبوب ، ندانم چون‌کنم

وزهجر رویش ، دیده جیحون‌کنم

....................

یارم چو شمع محفل است دیدن رویش مشکل است

سرو مرا ، پا درگِل است {برخطّ و خالش مایل است}(2)

یار من ، دلدار من کمتر تو جفا کن

یادی ، آخرتو ز ما کن

یادی

2010-11-19T22:33:00.003+03:30

شبی بدون دپرشن!

كوچه لره سو سپميشم يار گلنده توز اولماسين

کوچه ها رو آبپاشی کردم تا یارم اومد گردوخاکی نباشه

اله گلسين اله گيدسين آراميزدا سوز اولماسين

بیادو بره بینمون حرفی نیوفته

ساماوره اود سالميشام استيكانا قد سالميشام

سماورو آتیش کردم تو استکانا قند انداختم

ياريم گيدوب تك قالميشام

یارم رفته تنها موندم

نه گوزلدي يارين جانيم

چه خوشگله یاره من

نه شيريندي يارين جانيم

چه شیرینه یاره من

2010-11-18T21:28:00.002+03:30

Was born today, 28 years ago. The beginning of my wonders...

2010-10-25T15:21:00.005+03:30

سه روز وقت برای 2 تا امتحان مردافکن. حالا چطوری می خوام این امتحانها رو بدم الله اعلم

2010-10-15T01:53:00.000+03:30

خدایا ممنونم ازت که دوستم داری‌

2010-10-14T11:59:00.002+03:30

هوا ۳ درجه

آخه این پاییزه؟

همینه که من تابستون رو از همه فصل ها بیشتر دوست دارم

طبق معمول گلوم چرک کرده و در شرف سرما خوردگی هستم

دیگه به لرزیدن شب ها دارم عادت میکنم

یه مدت هم هست که سر پروژه ها و قضایا غذا درست نخوردم خلاصه تا الان که این متن رو می نویسم سه کیلو لاغر شدم

2010-10-11T18:25:00.002+03:30

نویسنده، شخص دیگریست، من نیستم

تلفن همراه پیرمردی که توی اتوبوس کنارم نشسته بود زنگ خورد.
به زحمت، تلفن را با دستهای لرزان از جیبش در آورد.
هرچه تلفن را در مقابل صورتش، عقب و جلو برد، نتوانست اسم تماس گیرنده را بخواند.
رو به من کرد و گفت: ببخشید آقا، چی نوشته؟
گفتم: همه چیزم.
پیرمرد: الو سلام عزیزم ...
دستش را جلوی تلفن گرفت و با صدای آرام و لبخند به من گفت: همسرم است.

2010-10-11T14:04:00.000+03:30

بعد از مدتها دو کلام حرف حساب

Midnight

2010-10-11T01:37:00.001+03:30

It's funny that some stuff in life keep repeating... Trying to Learn from now on : )

2010-10-10T15:39:00.001+03:30

Notebook adapter stopped working! no laptop for a while :(

2010-10-10T12:15:00.000+03:30

اگر با من نبودش هیچ میلی...چرا ظرف مرا بشکسته لیلی

2010-10-10T00:31:00.000+03:30

GOD WORKS IN MYSTERIOUS WAYS

2010-10-08T12:56:00.003+03:30

فراموشی

دو سه شبه که چشمام بدره

خدا کنه که خوابم نبره

تو این قفس که زندونه منه

دلم گرفته و منتظره

خداکنه که خوابم نبره....

و تلفنی که افتتاح نشد...

2010-09-28T13:46:00.001+03:30

نگرانی رفع شد

2010-09-28T00:53:00.005+03:30

نگران

2010-09-26T23:53:00.003+03:30

و نوشتن را از سر گرفتم. در شبی بارانی از شب های هلند. در اتاق پذیرایی جناب صاحبخانه (یوس) و زیر چراغ پیشرفته اش که به میزان چرخش دسته اش روشنایی می دهد.
به قول یکی از دوستان که گویی شاهزاده هست, قصد آن نموده ایم تا یکی از این گوشی های خوشگل بخریم که با زدن انگشت روی صفحه شان کار میکنند. اینطوری می توان در لحظه خبر ساز بود و توییت کرد.
امروز شاهد دعوای همیشگی زن صاحبخانه با ناپسری بودم. داد بود که دو طرف می زدند. از دو هلندی بعید بود ولی گویا هر جا بری مردمش تقریبا به یه سیستم با هم دعوا می کنند. هر کی فکر می کنه که صداش بلندتر باشه راحتتر می تواند حرفش رو به کرسی بنشونه

به قول هلندیا: تات لاتخ که تقریبا میشه تا بعد خودمون

پ.ن. شخصیت زشت این هفته رو مهدی معرفی می کنم بدلیل اینکه لندرور خردل ما رو در لیست خریدهای بد خودش قرار داده بود.

http://mehdizol.blogspot.com

2010-08-11T17:45:00.003+04:30

It has been a year and 5 days since I left Iran to study in the Netherlands :)

2010-03-14T20:33:00.000+03:30

2009-11-14T21:30:00.001+03:30

امروز رو فقط خوابیدم.

2009-10-30T20:55:00.003+03:30

امان از تنبلی.
ایام، ایام امتحانات است و من تنبل تر از قبل در نوشتن وبلاگم. حالا دیگه بهانه هم دارم.
کلا آدم که خونه می مونه تا درس بخونه بیشتر دلش برای ایران تنگ می شه.
فعلا یکسری عکس میذارم در فیس بوک تا سر فرصت بشینم پای نوشتن بلاگم.
مهمترین اتفاقات توی این مدت دادن دو عدد امتحان بوده و البته مهم تر از اون آمدن سید وحید از سوئد به آیندهوون .
من برم پای درسم.

زودی بر می گردم

2009-09-17T04:52:00.002+04:30

الان ساعت 2 و نیم به وقت آیندهوون است.
داشتم عکس های برف بازی 2 سال پیش رو می دیدم.
روزهایی که سرباز بودم و تازه با غزل آشنا شده بودم. شاعر می گه از هر چه بگذریم سخن دوست خوشتر است...
کلی خاطره برام زنده شد امشب. خاطره هایی دوست داشتنی. یادم میاد روز بعدش غزل سرما خورده بود ولی اونقدرا هم ناراحت نبود. خلاصه این که زندگی پر از تصمیم هایی که آدم می گیره و من شاید مسیر غلطی رو انتخاب کردم. از فردا شرح اموری که بر من در این مدت گذشته رو می نویسم (البته یه جورایی می شه از امروز!)

2009-09-17T01:53:00.001+04:30

یادی از ایران
روبروی دانشکده کامپیوتر

2009-09-16T21:18:00.003+04:30

به نام او

با عرض پوزش از دوستانی که احتمالا بلاگ حقیر رو می‌خوانند.
حقیقت اینه که اینجا نمی‌دونم چرا زمان بسیار زود می‌گذره و وقت نمی‌کنم به کارهایی که دوست دارم برسم مخصوصا نوشتن برای دوستانم. امیدوارم کوتاهی بنده در نوشتن رو به پای این نگذارید که حسین نسبی خارجی شده. مورد دیگه اینه که من سعی می‌کنم از امروز بلاگم رو بروزرسانی کنم و سعی دارم در اولین فرصت هم یه دوربین دیجیتال بگیرم ولی تا اون موقع با موبایلی که بهترین کسم بهم هدیه داده براتون عکس می‌گذارم. اتفاقات زیادی توی این مدت افتاده که هم خوب بودند هم بد. البته این‌ آخریش که مریضیم بوده یه مقدار اذیتم کرده که به لطف داروهایی که از ایران آوردم و چای و عسل و آبلیمو حالم بهتر شده. الان هم با اجازتون برم غذامو آماده کنم (سوپ دارم امشب شبیه دیشب و شب قبلش)

شاد باشید و استوار
حسین

2009-08-29T01:18:00.003+04:30

غزل جان غلط کردم

2009-08-12T19:10:00.002+04:30

سلام به دوستان
من اینجا در آیندهوون کامپیوتر ندارم
شمارم هست:

+31 61 61 65 498

2009-08-09T22:10:00.001+04:30

What a grill party in Köln. Same as our 13 bedar with lots of meat. I was in charge of cooking and the outcome wasn't that bad. I'm packing my stuff and going back to eindhoven in 30 mins.

Solid...

2009-08-09T06:24:00.003+04:30

Went to IKIA today and bought all those stuff that were needed for my room. Actually I spent 250 Euros and I guess I wouldn't be needing any more stuff for the room.

Moreover I found a close friend of mine in germany and went to "Cheshme" restaurant again and had a good time dancing and drinking with some new persian friends.

Tomorrow I'm going to a grill party and after that I'm going straight to my room in Eindhoven.

Have lots of fun everybody...

2009-08-08T12:30:00.005+04:30

First Day

Alrighty ppl. I'm afraid my current keyboard doesn't support farsi so I have to use english for a while. I would briefly try to explain the last two days of my life.

I left Iran at 5:45 am Iran local time (after 30 mins delay). I had 2 back packs and 2 bags with me that needed to be taken into the plane and one big carrier that I gave to luggage section. The good thing was that I was accompanied by two of my new friends. Hopefully one of them (Shirin a friend of my younger sister who was going to Canada) helped me with my bags.

To be honest it was sort of a boring flight (Iran Air, Teh-Amsterdam). The crew were not young nor beautiful! in fact it was quite the opposite. The food we were given was disgusting (fried Egg with two much oil). after 5 and half hours we reached Schipol Airport in Amsterdam.

We had to wait at the airport for almost 15 mins in order to pick up our luggages. After that I and my friends got seperated. They all went to amsterdam with their friends and family and I had to find a way to go to Eindhoven and also calling my real state agent so she would come after me in Eindhoven train station.

I confess that I was confused for ten minutes. I had the money but didnt know where to buy a telephone card or a train ticket so I asked the AMRO Bank employee at the airport and she gave me good directions. after that I went to a book store and bought my first european telephone card and called Suzanna (housing agent). Buying a train ticket was a piece of cake. The good thing is that everybody tends to help tourists out here.

Having a ticket in my pocket I entered the train to Eindhoven. It was hard for me to carry my heavy bags and I got very tired. It took an hour and half for me to reach Eindhoven from Amsterdam as I expected. after getting to Eindhoven again some people helped me to get to the meeting point (they really are friendly!) Suzanna came after me with a Mercedes ;) a young girl at my age, making good money out of renting houses and stuff like that. She wanted to help me with my bags but I insisted that this is a MAN THING!

I admit that my first reaction to the accommodation wasn't good. The whole house is a mess. There used to be some girls living here and keeping the house clean but the moment they left the house got fucked up! The kitchen and its refrigerator is not tolerable. Bathrooms are dirty. I have a balcony infront of my room that is so dirty it creates flies and other sort of creatures!

The good thing is that I have a semi big room with a bed and desk. my home mates are 3 turkish students, a canadian baseball trainer, a man from germany and 2 other ppl from poland. except for my turkish friends, the rest of these people work in Eindhoven and do not study and the funny thing is that they pay 100 euros less than us for the house :(

after 2 hours of unpacking my stuff a relative of mine (Shahram at his 40's) came to the netherlands to pick me up and took me to Koln in germany.

My first night was really something. Me and Shahram had a case of beer together! and I mean class A german beer.

We talked and talked for hours and frankly I almost dropped dead! I was so tired I dont know how I slept!

Second Day

a very busy day. Ate my breakfast at 1 pm! Attended a gym in koln for free. I said that I wanted to test their equipments. of course I was accompanied with Shahrokh (son of Shahram) that is a teenager at the age of 17 (I wished he was 18 so we could go to discos)

Working out for two hours I felt in need of a shower so I paid 50 cents for one shower! the funny thing was that these ppl dont think they have to cover their manly hood so basically I had to cover it using my hands :)

I bought my first eurpean sim card in Germany after gym. My number is 0049 (0)1578-4569348. Feel free to call me before I get home sick.

Me and shahrokh went to his friends birthday party for the night. They were all 17 to 20 years old people and I was the grand pa I guess.

I played cards with them (Learned the word schnell means faster) and talked to Vianka's dad (Shahrokh's Friend) about Iran and germany and stuff like that. It was a pretty cool experience. After crashing Vianka's birthday me and Shahrokh and his friend Kianoosh went to an Iranian restaurant called "Cheshme". I tried to get discount but they told me that next time Inshallah!!!

Before getting to "Cheshmeh" my bladder was exploding and frankly I didnt understand anything but pain for 10 mins. Ben a friend of Shahrokh found me a toilet ("HEREN = for men" in Germany) in a restuarant

for 50 cents (and he paid for it :D) .

It was the weekend so the roads were full with people and cars, of course not like tehran but something like that. I also went to McDonald with my new friends and the employee there was a middle aged iranian woman that had been in Germany for the last 10 years. It was sort of fun talking farsi in front of bunch of Germans! the woman called his boss "KHOL ALI" :)

and he wouldnt understand a word ;)

It was 2 am that Shahram came after me and Shahrokh and took us back to his place. A very good begining in Europe I assume.

Tomorrow I want to go to IKEA to buy some stuff for my room.

I do apologize if my english is not good but I should write in English for a while till I get my notebook from University.

Miss you all fe'llas especially BIBI GHAZAL :)

have tons of fun

P.S. deutsche Beer ROCKS dude.

oh I forgot to tell u, I experienced driving here in Koln (very legal ppl and extremely boring driving)

2009-08-05T16:26:00.001+04:30

ايران
ما رفتيم
فعلاً خداحافظ

2009-08-04T07:48:00.002+04:30

مراسم خداحافظي غير حضوري از غزل (دوشنبه 12 مرداد)

بعد از دعوا كردن بهم گفته بود كه نمي‌خواد ديگه منو ببينه ولي خوب گفتم شايد يه درصد اين قضيه صحت نداشته باشد! رأس ساعت 9 رفتم به جايي كه قرار داشتيم و 45 دقيقه صبر كردم ولي نيومد. شام خوردم و برگشتم منزل.

2009-08-04T01:32:00.003+04:30

من و وحيد در حال ماچ كردن درب كمد استخر آقاي ياقوتي

(مراسم خداحافظي از استخر مجتمع محموديه)

خداحافظي سه تفنگدار از همديگر
(آخرين عكسي كه ما سه كله پوك با هم توش هستيم البته در تهران)

2009-07-31T23:25:00.006+04:30

پنجشنبه 8 مرداد_ بانجي جامپينگ

يادم مياد نيما پارسال قبل از اينكه بره بلژيك رفت بام تهران و از بانجي پريد. البته وحيد اونموقع با نيما بود و خودم اونجا نبودم. ديروز با محمد يكي از دوستان قديمي خودم حرف مي‌زدم و فهميدم كه ايشون هم پريدن. اين شد كه تصميم گرفتم منم برم بپرم. البته بايد بگم كه محمد هم حسابي من رو تحريك كرد.

شب ساعت 9 بدو بدو رفتيم به باشگاه بانجي توچال. طرف سوال كرد كه ناراحتي قلبي ندارم و مشروب مصرف نكردم و خلاصه يكسري از اين دست سوالها كه البته جوابش منفي بود! بعد از انجام تشريفات و پرداخت 35 هزار تومان ناقابل و البته ضبط وصيتنامه صوتي برروي گوشي محمد مبني بر علاقه خودم به بي بي تا آخرين لحظه از زندگيم رفتم به سمت سكو.

پله ها رو بالا رفتن يه مقداري سخت بود مخصوصاً اگر در ارتفاع بالا پايين رو نگاه كني. مجبور شدم كه نرده‌هاي دو طرف رو بگيرم. بالا كه رسيدم مسئول پرش كه مهرداد نامي بود بهم گفت خسته نباشيد! فهميدم حسابي دارم نفس نفس مي‌زنم. خلاصه رفتم نشستم تا مهرداد طناب و بقيه مسائل رو آماده كنه. سكو بر اثر باد و كوچكترين لرزشي شروع مي‌كرد تكون خوردن.

مهرداد اولش چند تا بند كه يه جليقه رو درست مي‌كرد به من داد كه بپوشم. اين جليقه به عنوان نگهدارنده كمكي استفاده مي‌شه اگر طناب اصلي پاره بشه. بعدش طناب رو به ساق دو تا پاهام متصل كرد. من هم توي اين مدت كلي سوال پرسيدم ازش كه مهرداد مي‌گفت مشكلي پيش نمياد و فقط سعي كن داد بزني تا بيشتر حال كني.

نكته مهم تو پرش اينه كه اول بايد دستات رو روي سينه بذاري تا خداي نكرده وقتي داري مي‌پري سيم بوكسل و بقيه خرت و پرتها رو نگيري و بعد از اينكه پريدي دستات رو باز كني. نكته ديگه هم اينه كه سعي كني اولش پايين رو نبيني چون از پريدن مي‌ترسي و احتمالش هست منصرف بشي. آخرين سوالي كه از مهرداد پرسيدم اين بود كه آيا كسي اينجا بيخيال پريدن هم مي‌شه كه گفت اينجا يا با طناب مي‌پري پايين يا بي طناب! اين بود كه ديگه حرفي نزدم.

سخت ترين قسمت بانجي جامپينگ همون اولشه كه مي‌خواي بپري و به يه طناب و جليقه اعتماد كني. من كه بهرحال تا يه حدي براي مرگ هم آماده بودم. مهرداد اسمم رو توي بلندگو اعلام كرد و گفت حسين بپر. من يه لحظه به خودم گفتم كه the hell with it يا بقول آمريكايي ها F*CK IT! و پريدم.

با سرعت زياد به سمت پايين سقوط كردم، خيلي حال داد. تا جايي هم كه مي‌تونستم عربده كشيدم. در حال سقوط مهرداد داد زد كه دستاتو باز كن و منم دستامو باز كردم. رفتم پايين تا جايي كه طناب حالت ارتجاعي پيدا كرد و شبيه فنر من رو كشيد بالا. اعتراف مي‌كنم كه اين تيكه معلق بودن و بالا پايين رفتن ها هم يه مقداري ترسناكه. ديگه هر جوري مي‌تونستم داد زدم و نام مبارك بي بي رو به زبان آوردم. بعد از چند بار بالا پايين رفتن طناب حالت كشش خودش رو از دست داد و من به پايين رسيدم و به كمك وينچي كه به ته طناب وصل بود من رو آروم روي تشك بادي فرود آوردند. اونجا بود كه بهم گفتند به جمع پرنده‌ها خوش آمدي.

در كل من احساس مي‌كردم كه يه مقداري سريع تر و ترسناك تر باشه سقوط آزاد ولي همينش هم خيلي خفن بود. همونجوري كه گفتم پريدن اولش سخته و بعدش ترس آدم مي‌ريزه. وقتي اومدم پايين حسابي (و بطور هيستريكي)مي‌خنديدم و چشمام قرمز شده بود. جاي همه دوستان خالي. من كه به همه توصيه مي‌كنم يه دفعه تو زندگيشون اين تجربه رو بكنند. فكر نكنم كسي پشيمون بشه از پرنده شدن.

من و محمد

این هم سندش!

2009-07-30T01:05:00.002+04:30

اولین مهمانی خداحافظی

با وجود مخالفتم با خانواده، اولین مهمانی رو برام گرفتن. دلم برای همه تنگ می شه. فامیل من رو شرمنده کرده و هدیه آورده بودند. از شکلات و پسته تا پول نقد و یورو. البته من که هرچی که گرفتم رو باید خرج رویا ( اتومبیل ریوی خانواده) کنم. هفته بعد هم شرکت یه مهمانی ترتیب داده. فردا تصمیم دارم برم بام و از بانجی بپرم. باید ببینم که جرأتش رو دارم یا نه.

تا فردا

2009-07-28T17:49:00.001+04:30

تولد اشکان

2009-07-25T22:44:00.002+04:30

شنبه 3 مرداد

تو زندگي از ديدن آيكون زرد رنگ ياهو اينقدر خوشحال نمي‌شدم. امروز تا 4 آنلاين نديدمش و اونموقع بود كه افكار ناگوار به سراغم اومد. نكنه اتفاقي براش افتاده باشد. نكنه پدر بي بي حالش خوب نباشه و يكسري تفكرات از اين سنخ. من نمي‌دونم چرا اصولاً آدم كسي رو كه دوست داره اگه يه مدتي ازش بي خبر باشه همش فكرهاي بد در موردش مي‌كنه. خلاصه ساعت چهار آنلاين ديدمش و فهميدم رفته شركت يه نفس راحت كشيدم. براي ديروز چيزي ننوشتم چون همش توي مهموني و استخر و زدن گيتار و ... خلاصه مي‌شد. يه صله رحم بزرگ.

و اما امروز. صبح مي‌خواستم برم تعميرگاه جاده مخصوص كرج براي رامبد كه خواب موندم. تنيس امروز صبح فوق العاده بود. تازه داره دستم مياد چطوري ضربه بزنم. حيف كه هفته آينده بايد از تنيس خداحافظي كنم. توي پرانتز بايد بگم آخه چه كرميه افتاده به جوونها. خوب بمونيم ايران زندگي كنيم ديگه. البته وطن‌دوستي من بيشتر بخاطر دوست داشتن بي‌بي هست تا عشق به ايران! بگذريم، بعد از تنيس رفتم شركت. ديگه واقعاً بايد بار و بنديل سفر رو جمع كنم بجاي رفتن به شركت. تنها دليل شركت رفتنم گرفتن حقوق عقب افتادمه.

فردا مي‌خوام برم سفارت ببينم اين ويزاي كوفتي رو مي‌گيرم يا نه. دكتر پوست هم مي‌خوام برم. يه سالي مي‌شه كه گوشت اضافه درآورده زير گلوم.

*ه خوردم بي‌بي
روزگارتان خوش

2009-07-23T23:07:00.002+04:30

پنجشنبه اول مرداد

شب خواب مزخرفی دیدم. همش مرتبط با دندانپزشکی بود. صبح تا ساعت 7 با پسرخاله راه رفتم و بعدش سریع رفتم به سمت سفارت هلند.

یه نیم ساعتی که تو صف بودم اومدم که برم داخل سفارت آقای مددی (فکر کنم اسمشون این بود؛ مسئول سفارت که برای وارد شدن به داخل ساختمان مدارک رو کنترل می کنه) بهم گفت برم از بلیط و بیمه کپی بگیرم. همین که ساعت 8 صبح رفتم کپی گرفتم و برگشتم 20 نفر جلوی من شماره گرفته بودن! خلاصه این شد که کسی که ساعت 7:30 بعد از من توی صف اومده بود ویزاش رو گرفت ولی من که تا 9:15 صبر کردم نوبتم نشد. خلاصه بیخیال شدم و گفتم که یکشنبه می رم ویزام رو بگیرم.

ویزا نگرفته رفتم به سمت باشگاه تنیس. امروز واقعاً افتضاح بازی کردم، دیگه فورهندام هم افتضاح بودن. مشکل همچنان همون گریپه.

ورزش که تموم شد رفتم به سمت منزل و دوش. ساعت 12 رفتم بانک سامان و سند سوییفت واریزی برای 2 ماه اجاره خونم رو از شعبه گرفتم. بانک که کارم تموم شد رفتم پایتخت و یک فلش 16 گیگی و هارد اکسترنال 500 گیگی خریدم.

ساعت 2 اینا بود که رفتم شرکت و ساعات کاری مردادم رو پرینت گرفتم.

وقتی رسیدم خونه ساعت 4 بود. شب ها خوب نمی خوابم ولی عصرها نسبتا خواب خوبی دارم. ساعت 8 شب بود که از خواب بلند شدم. دیگه بقیه روز رو به مرتب کردن اتاق و ایمیل زدن طی کردم.

2009-07-23T01:45:00.002+04:30

چهارشنبه 31 تیرماه

دیشب خواب بی بی رو دیدم. عملاً درسته نتونستم باهاش تو این سه ماه باشم ولی تو خوابام که خدا رو شکر زیاد می بینمش. مشکل اینه که همش تو خوابام دارم ازش معذرت می خوام و دنبالشم و هنوز متاسفانه بهش نرسیدم. امروز تو مخم مسائل مختلفی رو بررسی می کردم. شاید اگه مسئولیت پذیر بودم و کار درست رو انجام می دادم حالا اینهمه افسوس نمی خوردم. سن 27 سالگی برای ازدواج سن بدی نیست و برعکس کاملاً ایده آله و من دارم ازش فرار می کنم، در صورتی که بعضی وقتها کاملاً نیاز بهش رو احساس می کنم (و البته تو دل می گم غلط کردم!)

بگذریم، امروز صبح ساعت 6:30 با پسرخاله رفتیم پیاده روی دربند. در راه مسائل مختلفی بررسی شد. صبحانه رو توی میدون پایین دربند خوردیم که نون و پنیر و چای شیرین بود. برگشتنی از منزل بی بی رد شدم. وقتی خونه رسیدم استخر رو شستم برای چندمین بار. بعد از کارهای خونه رفتم تنیس.

از اونجاییکه ساعت 10 صبح تمرین داشتم هوا به مراتب قابل تحمل تر از دفعه پیش بود البته این سری بیشتر ضربات بک هندم شبیه ضربه های چوب تو بازی بیس بال بود و توپ ها یکی بعد از دیگری هوای بالای زمین رو می شکافتند. شانس آوردم زمین بازی دیوارهای بلندی داره وگرنه کلی توپ باید می خریدم. مشکل در حال حاضر گریپ یا همون نحوه گرفتن دسته راکت برای ضربات مختلفه.

تنیس که تموم شد رفتم خونه دوش گرفتم و سپس در معیت جناب محمدی (وحید) رفتیم به سمت بانک سامان و 780 یورو پول زبون بسته را به عنوان اجاره خونه 2 ماه ریختم برای آیندهوون. ماه پیش هر یورو 1360 تومان بود و امروز 1414! یکی نیست بگه به کجا چنین شتابان!

کار بانکی که تموم شد رفتیم شرکت. اونجا یه ساعتی با سرکار کیانی رو گزارش ساز کار کردیم و بعدش ایشان رفتند کیش ویر و منم رفتم آژانس شبستری و بیمه 3 ماهه برای ویزای شنگنم گرفتم آخه تصمیم دارم فردا صبح اگه بیدار شم برم سفارت و ویزام رو بگیرم.

خرید بیمه که تموم شد برگشتم شرکت تا 8. این روزها دیگه دارم بالا میارم. می خوام به کارهای خونه برسم و بیشتر با خانواده باشم. خلاصه 8 رفتم باشگاه تا 9 و
اونجا هم از سنسی اجازه گرفتم که زودتر برگردم خونه.

شب مهمونی دعوت داشتیم، البته تا من رسیدم خونه با صحنه بسیار زیبای استخر پر از آب برخورد کردم که نتونستم جلوی خودمو بگیرم و اول برگهای رو آب و جمع کردم و بعدش پریدم تو استخر. آخ که چه حالی داد. آب خیلی سرد بود ولی واقعاً می ارزید.

ساعت 10:45 به همراه خواهر کوچکترم رسیدیم به خونه میزبان که دیدم همه سر شام هستند. انشالله تعبیر اینه که مادر بی بی من رو دوست دارند. خلاصه بگو و بخند و قرعه کشی ماهیانه رو داشتیم و بعدش ندای تقلب در قرعه کشی توسط حضار سر داده شد! امسال بچه های 4 ساله تو خانواده هم ماشالله سیاسی شده اند.

ساعت 12 بود که برگشتیم خانه. در راه بازگشت آهنگ شجریان رو گذاشتم که یه جورایی شرح حال این مملکته و با استاد این آهنگ زیبا رو خوندم. البته اینقدر داد زدم که در خونه گلوم گرفته بود.

ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه كن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون

دلا خون شو خون ببار
بر كوه و دشت و هامون ببار
دلا خون شو خون ببار
بر كوه و دشت و هامون ببار
به سرخی لبای سرخ یار
به یاد عاشقای این دیار
به داغ عاشقای بی مزار ای بارون

ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه كن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون

ببار ای ابر بهار
با دلُم به هوای زلف یار
داد و بیداد از این روزگار
ماهُ دادن به شبهای تار ای بارون

ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه كن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون

لعنت به این وضعیتی که برای خوشبخت شدن، مجبوریم مملکتمون رو ترک کنیم

تا فردا

2009-07-20T23:57:00.003+04:30

دوشنبه 29 تیر

از اونجاییکه امروز تعطیل بود و مهمون داشتیم هیچ کاری نکردم. صبح ساعت 10:30 از خواب بلند شدم و تا 12 مشغول درست کردن تصفیه خونه شدیم به همراه پدر. بعدش هم مهمون ها آمدند و خلاصه تا نیمه شب مشغول بودیم. جالب اینه که از تلف شدن وقتم خیلی متاسفم نیستم، شاید چون برای یه مدتی قراره از خونه دور باشم و برای همین دیدن خانواده بهترین کار می تونه باشه قبل از رفتنم. بهرحال یکی دیگه از کارهایی که قبل از رفتن خیلی مهمه گفتگوی حضوری با بی بی هست که فکر نکنم شدنی باشه و کار مهم دیگه گرفتن حقوق ماه های عقب افتاده ام از شرکت.

به امید فرداهایی بهتر

2009-07-20T10:44:00.002+04:30

يكشنبه 28 تيرماه

صبح با پسرخاله ساعت 6:30 از تجريش تا دربند پياده رفتيم و براي اينكه ورزشمون رو جبران كنيم املت و نيمرو زديم! مسير برگشت كه يه سر رفتم در خانه بي بي.

بعدش رفتم شركت ايوان براي اينكه كارهاي كامپيوتراش رو راست و ريز كنم. حدوداً 2 ماهي مي‌شد كه سر نزده بودم اونجا. ساعت 12 هم رفتم نگاشت و چند ساعتي مشغول به ور رفتن با سيستم امنيتي شدم كه 2 سال پيش براي شركت نوشته بودم. هر دو دقيقه يه بارم تو ياهو لاگين مي‌كردم شايد خبري از بي بي برسه.

كلاً امروز از اون روزايي بود كه از خودم بدم ميومد بابت خودخواه بودنم و ترسي كه از مسئوليت پذيري در قبال بي بي دارم. واقعاً خيلي بده كه آدم كلي مي‌گرده و خلاصه توي رابطه قشنگي ميوفته بعدش دوباره يه گندي مي‌‍زنه(من كه بيشتر از يه بار خرابكاري كردم) كه رابطه به هم مي‌خوره و بعدش تا مدتها زور مي‌زنه كه گندشو جبران كنه. يكي نيست بگه خوب حسين مرض داري اينكارا رو مي‌كني.

بهرحال با وجود تمام امكانهاي ارتباطي الان از بي بي فقط يه آيكون زرد صورت ياهو برام مونده كه آنلاين مي‌شه تو صفحه ياهوم مياد،‌ همين! ساعت 4 رفتم تنيس. چنان آفتابي بود كه آدم كباب مي‌شد! يك ساعت زير آفتاب فورهند زدم و بك هند. با وجود اينكه دو سالي از آخرين بار كه دستم به راكت خورده بود مي‌گذشت ولي خيلي هم شوت نبودم.

بازي كه تموم شد برگشتم خانه و فيلم hostle رو ديدم و آخرش خيلي چندشم شد.
شب با وحيد و نامي رفتيم بام و البته چند بار از در خانه بي بي رد شديم و شعار حسين غلط كرد سر داديم. تا ساعت 1 شب با بچه ها بيرون بوديم و عملا وقتي رسيدم خانه از حال رفتم. بهرحال شب كه خواب‌هاي بسيار پريشاني ديدم، طبق معمول دنبال بي بي بودم. خواب ديدم بلاگم رو مي‌خونه!

شاد و خرم باشيد.

2009-07-19T12:38:00.002+04:30

راستش من خیلی ذوق شعر ندارم ولی نوشته بالا را یکی از دوستان برای شرایط من مفید دونستن و فرستادند.

2009-07-18T23:32:00.002+04:30

شنبه 27 ام تير ماه

امروز طبق معمول هر شنبه انتظار روز خسته كننده ومزخرفي رو داشتم. البته ايميلي كه از بي بي داشتم به مراتب بر بدتر شدن روزم افزود.
مي‌دونم كه شايد كساني كه اين بلاگ رو مي‌خونند كم كم داره حوصله شون از اين وضعيت من سر مي‌ره ولي چه كنم كه تريبون ديگري ندارم و فقط اينجاست كه مي‌تونم حرف دلمو بزنم و از بي بي بنويسم.
انشالله كه هيچكي توي شرايط من قرار نگيره كه بد شرايطي است، بهرحال صبح با خواندن نامه آن عزيز روزم را آغاز كردم. رفتم بليط يكطرفه آمستردام رو از آژانس گرفتم. پرواز براي 5 صبح روز پنجشنبه 6 ام آگوست كه ميشه 15 مرداد ماه. از اونجاييكه نزديك خونه مادربزرگم بودم و مدتي مي‌شد كه نديده بودمش يه سر رفتم خونه مادربزرگ و از اونجا هم رفتم شركت.
متاسفانه غذا از بيرون سفارش دادم كه الان (12 نيمه شب) دارم نتيجه اين كارم رو مي‌بينم! تا ساعت 7 كه با كدهاي شركت ور مي‌رفتم بعد از شركت نوبت به باشگاه رسيد. از شانس من دوشنبه تعطيله و باز اين هفته هم نمي توانم منظم به باشگاه برم.
باشگاه كه تمام شد، رفتم پيش آقا سيف الله (قبل از اينكه برم خدمت چند جلسه باهام تنيس كار كرده بود) و خلاصه براي اين هفته 3 تا وقت ازش گرفتم. حقيقتش تصميم دارم اين 3 هفته كه مونده يه خورده بيشتر ورزش كنم. فردا صبحم اگه خواب نمونم(6 صبح) با پسرخاله ام مي‌خوام برم پياده روي (زعفرانيه تا احتمالا دربند) تا ببينيم بيدار مي‌شيم يا نه.

شاعر مي‌گه: همه شب در اين اميدم كه نسيم صبحگاهي...به پيام آشنايي بنوازد آشنا را. خلاصه ما كه پشيمونيم و به غلط كردن افتاديم. انشالله باقي دوستان اشتباه ما رو نكنن و درس بگيرن.

شاد باشيد

2009-07-18T09:35:00.001+04:30

زلزله آمد و من هیچ نفهمیدم.

2009-07-17T23:26:00.014+04:30

سفر به اربيل (كردستان عراق)، دوشنبه 22 لغايت پنجشنبه 25 تيرماه

بعد از اين مدتي كه دسترسي به اينترنت يه مقدار سخت شده بود (حسش نبود تا لابي هتل بيام) خدمت دوستان آنچه در اين سفر بر ما گذشت رو تعريف مي‌كنم. يه مقدار شايد طولاني بشه كه اميدوارم حوصله خواننده عزيز سر نره.

دوشنبه:

صبح بدو بدو رفتم براي يه كار اداري بيرون و از بانك هم 100 هزار تومن گرفتم تا دست خالي به مسافرت نروم. (البته هزينه ها با شركت ايوان تخت جمشيد بود و يه مقداري هم به عنوان حق ماموريت بهم دادند.) بعدش هم رفتم به سمت خونه و ساك و كت شلوار و كراوات‌هايي كه بي‌بي قبلاً داده بود رو برداشتم و رفتم به سمت ترمينال 2 مهرآباد (همون پرواز خارجي قديم) قبلش زنگ زدم بي بي و در مكالمه‌اي كه متاسفانه يك دقيقه بيشتر طول نكشيد حلاليت طلبيدم. از اونجاييكه معمولا دقيقه نود هميشه يه اتفاق غير مترقبه براي آدم پيش مياد (قانون مرفي) به من خبر دادن كه پرواز از يه ترمينال ديگس و همچنان بدو بدو رفتيم به اونيكي ترمينال مهرآباد.

هواپيما يه فوكر 100 بود كه داخلش آدم رو ياد سوناي خشك آقاي ياقوتي مي‌انداخت. بعد از 45 دقيقه تاخير (ساعت 11:45) تصميم گرفت شروع به حركت كنه.

مهماندار كه يه آقايي بود كه به مقدار زيادي از خود راضي هم تشريف داشتن گفت علت تاخير اينه كه يكي از كامپيوترهاي هواپيما از كار افتاده و همين الان دارند درستش مي‌كنند (حكايت ديباگ كردن محصول وقتي كه داري سيستم رو دمو مي‌دي!)

يه پسر بچه‌اي روي صندلي بغل دست ما به همراه پدر و مادرش بود كه از فرط گرما همش گريه مي‌كرد و من و 2 تا ديگه از مسافرها كارمون شده بود باد زدن اين آقا پسر البته يكي ديگر از مسافرها هم كه يه آدامس دادن ايشون كه پسر بچه علاقه‌اي بهش نشون نداد و به باباي ايشون رسيد!

از مهماندار كه پرسيديم چرا اين سيستم كولرش رو راه نمي‌اندازين گفت كه اين هواپيما چون قديمي هست فقط در وقتي كه سرعت بگيره كولرش كار مي‌كنه. تازه بعد از take off بود كه من فهميدم عجب هواپيماي در پيتي سوار شديم. ماشالله از همه جاش صدا ميومد. ما كه براي شهادت خودمون رو آماده كرده بوديم ولي خدا رو شكر سالم رسيديم اروميه

در اروميه، يكي از همكاران شركت ميزبان، منتظر ما بود كه ببره ما رو لب مرز تمرچين (12 كيلومتري پيرانشهر) هوا هم بسيار گرم بود. من مونده بودم كه راننده چطوري تو اين هواي گرم روزه هم گرفته بود. بعد از 2 ساعت و 40 دقيقه رسيديم به مرز ايران با كردستان عراق يعني ساعت 3:40 عصر. قبل از اينكه بريم لب مرز در پيرانشهر مقداري دينار خريديم. هر 850 تومان تقريبا برابر 1000 دينار عراق مي‌شه.

بعد از20 دقيقه منتظر شدن براي پرداخت عوارض و مهر خروج از كشور ساعت 4 وارد قسمت كردستاني مرز شديم و از ما سوالاتي كردن كه ببينن آنفولانزاي خوكي داريم يا نه. پزشكي كه اونجا بود گفت من خيلي مهندسي كامپيوتر رو دوست دارم ولي پزشكي خوندم و من هم بهش گفتم خوب كاري كردي!ساعت رسمي عراق 1 ساعت و نيم عقب تر از ايران هست و وقتي رسيديم كردستان فهميدم 2 تا از راننده‌هاي شركت ميزبان ساعت‌هاست به وقت خودشون كه منتظر ما هستن.

فتاح در اوايل دوره 30 سالگيش و سرباز كه مسن تر مي‌زد قرار بود ما رو برسونن به اربيل (كردها بهش مي‌گن هولر). در مسير براي بنزين نگه داشتيم (كه در مياد ليتري 900 تومن) و همچنين در يه مغازه اي كه اگه نيرو انتظامي مي‌ديد فكر كنم با بولدوزر ميومد از روش رد مي‌شد! يه جاي توريستي هم نگه داشتيم كه خيلي شبيه دربند بود و سرباز مي‌گفت حتي از بغداد و كربلا ميان اونجا.

خلاصه اين دوستان ما رو بردند تا حدودا يك ساعتي اربيل به شهري با نام قشلاوه. از اونجاييكه مي‌خواستن مهمان نوازي را بر ما تكميل كنند گفتند هواي اينجا خنك تر از هواي اربيله (واقعاً يه 20 درجه ‌اي اختلاف داشت) و ما رو براي استراحت به يه مهمان سرا توي قشلاوه رسوندن. من كه تا اتاق‌هاي اون مهمان‌سرا رو ديدم ياد دوران آموزشي سربازيم افتادم! خداييش خيلي محل داغوني‌ بود و اصلا امكان نداشت بتونيم شب رو اونجا سر كنيم.

بعد از اينكه فتاح و سرباز از ما جدا شدند تصميم گرفتيم از قشلاوه فرار كنيم و بريم به اربيل. براي همين يه تاكسي كرايه كرديم (البته گفت كولر 15000 دينار گرونتره) و رفتيم به اربيل به هتلي با نام جبار پلازا.يه هتل 4 ستاره كه البته اگه تهران بود شايد 3 ستاره يا پايين تر به حساب ميومد. بعد از اينكه 5000 دينار تخفيف گرفتيم (دو تخته شد شبي 000ر75 دينار) اسبابامون رو انداختيم توي اتاق و رفتيم شام بيرون.

جاي همه دوستان خالي، شام رفتيم به يه كبابي كه اطراف هتل بود. اولا براي دو نفر در اومد 10000 دينار يعني 8500 تومن. 4 سيخ كباب با نون تازه به همراه دوغ كه ريخته بودن توي يه كاسه و بايد با ملاغه(توي دهخدا چك كردم با غين هست نه قاف) مي‌خورديش. عجب كباب چرب و خوشمزه‌اي. كلا اين سفر دو كيلو ما رو چاق‌تر كرد. بجاي سبزي هم اون سبز‌يهاي كرفس رو با كباب مي‌دادند. بعد از صرف شام هم رفتيم هتل و تا 7 صبح خوابيديم.

سه شنبه:

روز دوم سفر قرار بود ساعت 10 از شركت ميزبان بيان براي آشنايي و يه سري مذاكرات. صبحش ما رفتيم به رستوران هتل و صبحانه‌اي مفصل زديم به شكم.آقا (يا خانم) اين زيتونهاي عراقي آي خوشمزن. سوپشون هم خيلي خوشمزه و خوش نمك بود. صبحانه رو كه خورديم من تازه شروع كردم به آماده شدن براي پرزنتيشن رزومه شركت. راستش اين اولين بار بود كه براي يه شركت ساختموني قرار بود دمو بدم! البته توي اين سفر يك شبه تحصيلات بنده به فوق ليسانس كنترل پروژه ارتقاء پيدا كرد. خلاصه يك ساعت حرفهايي رو كه مي‌خواستم بگم تمرين كردم. راس ساعت 10 هم منتظر دوستان بوديم در لابي. نكته جالب در مورد كردها گويا اينه كه خيلي با حال كار مي‌كنند يعني قرار بود 10 بيان ساعت 11 ديديم كه آقايون با چهره هايي خندان تشريف آوردند.دو ساعتي با هم در مورد پروژه و پيشنهادات شركت ايوان حرف زديم. خيلي انسانهاي دوست داشتني و مصممي بنظر مي‌رسيدن. اصلا هم دنبال اين نبودن كه اذيت كنند و بيشتر مي‌خواستن كه پروژه استارتش رو بقول معروف بخوره.

بعد از اين گپ دوستانه با يكي از شركاي شركت كه سالها در كرج زندگي كرده بود و از پيش مرگ‌هاي كرد هم به حساب ميومد رفتيم در اربيل گشتيم (عجب "بي ام و" اي داشت) و از شهرك‌هاي مختلفي كه دارن اونجا ساخته مي‌شن بازديد كرديم. انصافاً اربيل شبيه دوبي داره مي‌شه و حتي مي‌شه گفت اين روزها با وجود مشكلات اقتصادي جهان ساخت و ساز در كردستان حتي از دوبي هم سرعت بيشتري دارد. جالب اينه كه ايتاليايي‌ها، آمريكايي‌ها، فرانسوي‌ها، ترك‌ها و حتي خود اماراتي‌ها دارند در كردستان ساخت و سازمي‌كنند.

نهار باز جاي همه دوستان خالي رفتيم به يه رستوران با غذاهاي ايراني كه واقعاً خوشمزه بود. شريك شركت (هموني كه كرج زندگي مي‌كرده) ما رو مهمون كرده بود. دو سه نوع غذا سفارش داد هر چي ما گفتيم بسه، گفت نه و شما ها مهمون هستين و خلاصه كلي خورديم. بعدش هم رفتيم هتل يه چرت كوتاهي زديم. عصر اومدن دنبالمون و رفتيم هتل خانزاد تا شهردار منطقه‌ صلاح الدين رو ببينيم.

منطقه صلاح‌الدين همون منطقه‌اي هست كه قراره پروژه توش انجام بشه.

هتل خانزاد تقريبا زيباترين هتل اربيل به حساب مياد كه واقعاً توي حياطش مي‌شيني منظره زيبايي از دره‌هاي مجاور را در چشم‌اندازت داري. دو طبقه از هتل رو انگليس‌ها براي خودشون اجاره‌ كردند و تقريباً مهمان‌هاي ويژه حكومتي همه در اونجا هستند.

ما هر چيزي از شهردار خواستيم گفتش كه در حيطه شهرداري نيست و اون اطلاعات رو ندارن و فلان و بهمان ولي در كلي ديدن ايشون خالي از لطف نبود. ضمناً گير داد كه بايد شام بخوريم و هر چي ما گفتيم رژيم هستيم و اينا، گفت قبول نيست. خلاصه جوجه كباب خوشمزه‌اي داد بهمون.

بعد از ديدن شهردار رفتيم به شركت ميزبان و بعدش هم از يه مركز خريد كه شبيه شهروند خودمون بود بازديد كرديم. شب هم افتاديم روي تخت و تا ساعت 9 صبح خوابيديم.

چهارشنبه:

كل روز رو خورديم و خوابيديم! از شركت ميزبان زنگ زدن و گفتند كه مي‌خواهند ما رو ببرند بيرون و اربيل رو بگرديم كه ما ها كلي اصرار كرديم كه بيخيال بشن. البته صبح يكي از شركاي شركت به نام شيخ جابر كه آدم بسيار مصمم و جدي اي بود اومد هتل و بليط برگشتمون رو جور كرد. خلاصه خيلي برامون زحمت كشيدند. عملاً نهار نخورديم و براي شام رفتيم همون كبابي روز اول. ساعت 10 شب بود كه از شركت اومدن گفتن بريم شام بيرون كه ما گفتيم شام خورديم و خلاصه با هم خداحافظي كرديم و دعوتشون كرديم كه حتماً تهران به ديدن ما بيان.

پنجشنبه:

براي ساعت 8 صبح پرواز داشتيم. از ساعت 6 براي برگشت آماده شديم. اتاق رو تحويل داديم و با تاكسي رفتيم فرودگاه اربيل (10 دلار). پرواز تهران اربيل فقط چهار هفته است كه راه افتاده و انتظار نداشتيم مسافرهاي زيادي رو ببينيم. ( اينطوري هم شد؛ هواپيمايي كه 100 تا صندلي داشت فقط 17تا صندليش پر شد.) قيمت پروازش هم نسبتاً گرونه (370 دلار).

قبل از اينكه برسيم به در ورودي فرودگاه به يه سري مانع بتوني برخورديم كه تاكسي بزور از وسطشون رد شد. در سالن موقت فرودگاه مجبور شديم براي اينكه دستگاه بازرسي بوق نزنه كفشمون رو در بياريم. در حقيقت ما از 3 تا از اين بازرسي ها عبور كرديم تا موفق بشيم به هواپيما برسيم. سالن انتظار اولي (سالن موقت) كه ما رسيديم با سالن اصلي فرودگاه 2 الي 3 كيلومتر فاصله داشت كه بايد منتظر ميني‌بوس مي‌شديم تا ما رو ببره. به محض اينكه به سالن اصلي فرودگاه رسيديم دوباره بازرسي شديم و اونجا بود كه فهميديم پرواز براي ساعت 9 انجام مي‌شه. خلاصه ساعت 9:30 شد كه گفتن بريم به باجه‌هاي فرودگاه تا مهر خروج روي پاسپورتمون بزنن. يك بار ديگه ما رو بازرسي كردند تا به سالن اصلي براي پرواز برسيم. سرتون رو درد نيارم پروازي كه براي ساعت 8 قرار بود انجام بشه ساعت 12 شروع به حركت كرد. اين وسط من يه سري هم به قسمت duty free زدم كه ديدم ماشالله قيمت‌ها خيلي بالاست.

بعد از اينكه سوار هواپيما شديم در لحظات آخر ديديم كه يه سري از برادران سفارتي سوار شدند و حدس من اينه كه اين چند ساعت تاخير هم براي همين دوستان بوده. خداييش هواپيماي بسيار جديدي بود. همه چيز نو و تميز. پرواز براي هواپيمايي عراق بود و بنظر مي‌رسيد كه يه سري خلبان توي هواپيما دارند آموزش مي‌بينند. مهماندار بعد از اينكه توضيحات متداول رو داد يه حديث از پيامبر اسلام و چند آيه از قرآن خواند در مورد سفر.

به محض اينكه هواپيما اوج گرفت مهماندارها شروع كردند به سرو غذا. انگار عجله داشتن. از روي درياچه اروميه كه رد شديم واضح بود كه قسمت‌هاي زيادي از درياچه در حال خشك شدن هستند. قسمت شرقي درياچه كه بطور هولناكي خشك شده بود.

نزديكي‌هاي فرودگاه امام كه رسيديم هواپيما شروع كرد چپ و راست شدن و خلبان خيلي بد ارتفاعشو كم كرد. انگار مي خواست مانور بده و بعد از اينكه دل و رودمون رو ريخت به هم روي باند نشست. هواي فرودگاه بسيار گرم‌تر از اون چيزي بود كه فكر مي‌كرديم. خلبان گفته بود 40 درجه ولي ما گفتيم حتماً اشتباه مي‌كنه. داخل فرودگاه هم كه شديم يه جناب سروان چادري پاسپورت ما رو گرفت و مهر ورود زد و اينطوري بود كه سفر ما به اربيل به پايان رسيد.

در كل اين چند روز خيلي خوش گذشت. همين كه از وضعيت سياسي و اعصاب خوردي‌هاي تهران دور بوديم بسيار عالي بود. براي من كردستان اصلاً اونجوري كه تصورشو مي‌كردم نبود. واقعاً عجيب بود كه بعد از اين‌ همه سال جنگ داخلي، مردم كردستان با صفا و صميميت و شادي در كنار همديگه زندگي مي‌كنند. عجيب‌تر اينكه وقتي به ايست بازرسي پليس مي‌رسيدن همه لبخند مي‌زند و با پليس بگو بخند مي‌كردند، برعكس اينجا كه فراري هستند از دست ايست بازرسي. خلاصه بنظر بد نمي‌رسه اگه آدم عروسيش رو تو كردستان بگيره، ديگه كسي نگران كلانتري و مسائل اسلامي نيست! براي من واقعاً جاي تاسف بود كه كردستاني كه 5 سال بيشتر نيست استقلالشو بدست آورده داره به سرعت پيشرفت مي‌كنه و از ايراني كه حكومتش بيشتر از سه دهه عمرشه جلو خواهد زد.

خوب ديگه خيلي حرف زدم، انشالله از شنبه باز روند بلاگ نويسي رو ادامه مي‌دم.

به اميد ديدار بي بي

پ.ن. چون الان ساعت 4 صبحه، لطفاً اگر غلط املایی یا مفهومی در متن بالا دیدین به بزرگواری خودتون ببخشید و بگذارید به حساب خستگی بنده.

2009-07-12T21:18:00.006+04:30

و اما يكشنبه 21 تيرماه 88:
اولين تماس ...
توي زندگيم اينقدر گند نزده بودم كه توي اين 3 ماهه زدم! واقعاً براي خودم متاسفم كه اينقدر در گرفتن تصميمات زندگيم بقول دوستان، خودخواه و بقول خودم، ترسو هستم. امروز صبح بعد از 20 دقيقه انتظار تونستم براي چند ثانيه‌اي ببينمش، البته عجله داشت و رفت به سمت شركت و فكر هم نكنم كه من رو ديد. تونستم بعد از مدتها بي خبري از وضعيتش خبردار بشم. واقعاً شرمندش شدم كه توي شرايطي كه براش پيش اومده بود باهاش نبودم.

امروز عروسي ليلا و محمود دو تا از دوستان خوبمه كه احتمالاً به همراه بي بي سه تايي دارن من رو فحش و بد و بيراه مي‌دن. بهرحال براشون آرزوي موفقيت مي‌كنم و اميدوارم كه خوشبخت بشن و مطمئنم كه حتماً اينطوري خواهد بود. من اگر توي زندگي اين خرابكاري ها رو نكرده بودم الان بجاي اينكه اينجا بشينم و براتون تايپ كنم بايد وسط عروسي مي‌بودم و حركات موزون انجام مي‌دادم كه اينطور نشد و باز هم براي خودم متاسفم.

امروز يه غلط ديگه هم كردم كه احتمالا فحش دو تا ديگه از دوستام رو برام به ارمغان خواهد آورد ولي بنظر خودم خيلي هم كار بدي نبود. بدليل مسائل امنيتي! بيشتر نمي‌تونم توضيح بدم ولي اميدوارم هرچي كه خيره پيش بياد.

فردا روز جديدي است. دارم براي كار شركت ايوان تخت جمشيد مي‌رم اربيل. بهرحال جا داره كه اينجا به مخاطباني كه ندارم! اعلام ‌كنم اگر خداي نكرده اتفاقي برام افتاد همه بدونيد كه دوستش دارم خيلي زياد...

2009-07-12T09:21:00.000+04:30

گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق ساکن شود، بدیدم و مشتاق تر شدم

2009-07-11T22:44:00.004+04:30

شنبه (گندترين روز هفته) 20 تير ماه:
امروز صبح زود مي‌خواستم برم وغافلگريش كنم ولي دوباره ترس و بيشتر خجالت از ديدنش باعث نشد اين كار رو بكنم! رفتم شركت و از اونجا لپ تاپ رو برداشتم و براي دمو رفتم كيش وير. نامي هم كه از خونشون مستقيم رفته بود اونجا. از اونجاييكه نامي پنجشنبه دندانهاي عقل فك بالاش رو عمل كرده بود بيچاره نمي‌تونست راحت حرف بزنه ‌(لپش كلي باد كرده )ولي باز همت كرد و اومد. بعد از 2 ساعت توضيح و نوشتن كارهايي كه بايد تا دو هفته ديگه تحويل بديم! (تهيه جدول زماني) برگشتيم شركت خودمون.
واقعا شنبه رو مي‌شه گندترين روز هفته ناميد. اصلاً لعنتي نمي‌گذره. راستي امروزبراي اولين بار يك استخاره الكترونيكي كردم.(كه البته فكر كنم هر كسي كه اين بلاگ رو بخونه مي‌دونه نيت چي بوده) اينم جوابش:

نتیجه استخاره:	انجام بده
توضیح:	در آن خیر و برکت و یاری از سوی خداست.
سوره:	شوری
آیه:	1
صفحه:	483

اينم آدرس استخاره براي كساني كه مشكل من رو دارند!
http://www.aviny.com/Quran/Estekhareh/Index.aspx

البته يكي ديگر از اتفاقات امروز، بازگشت من به باشگاه بود كه انصافاً يا خيلي تمرينات نفس گير بودن يا من وضع فيزيكيم خرابه!
خلاصه امروز هر جوري بود گذشت و فردا يه روز ديگر رو جلوي روم دارم. فردا روز بزرگي خواهد بود. تا خدا چي بخواد

2009-07-11T00:04:00.006+04:30

امروز جمعه 19 تیر:

بالاخره بعد از 3 هفته تنبلی رو گذاشتم کنار و به مسوولیت پذیری سلامی دوباره گفتم و رفتم و رنگ استخری -آکوا- گرفتم (خوشبختانه دیگه نیازی نیست با تینر قاطیش کنی و با آب که مخلوطش کنی می تونی هر جایی رو نقاشی کنی!) این که شد صبح ما بعدش هم که با اینترنت و کامپیوتر مشغول شدم تا عصر که با وحید رفتیم استخر آقای یاقوتی. یه دست شطرنج بازی کردیم که وحید برد، از اونجاییکه بزرگان گفته اند بستنی برای دیپرشن خوبه با وحید رفتیم تجریش و فالوده بستنی خوردیم. این عصرهای جمعه اصولا خیلی ضد حاله. من احتمال می دم که خارجی ها عصرهای یکشنبشون ضد حال باشه. خلاصه سرتون رو درد نیارم برگشتنی طبق برنامه همیشگی از در منزل بی بی رد شدیم که چراغها روشن بود ولی از بی بی خبری نبود. اومدم خونه از دانشگاه ایمیل رسیده بود که برام اتاق پیدا کردن ماهی 390 یورو. یه خونه دانشجویی که توش 7 نفر بجز من قراره باشن و دستشویی و آشپزخونش بین همه مشترکه! یاد سریالهای مهران مدیری افتادم که معمولا با آفتابه پشت در دستشویی تو صف بودند. خلاصه اینکه یه ایمیل زدم برای دانشگاه که این چه وضعشه آخه، حالا در انتظار جوابم ببینم چی می گن. مطالعه چند صفحه از کتاب پیام سلستین هم که معمولا برنامه اختتامیه روزهام هست.

2009-07-09T22:55:00.003+04:30

تصميم گرفتم كه در وبلاگ خودم كارهاي روزانم رو بنويسم. با امروز شروع مي‌كنم، پنجشنبه 18 تير 88:
صبح كه در خدمت مادربزرگ بوديم و خريد براي منزل، سيب و طالبي ، سبزي و آب پرتقال! نامي هم كليد شركت رو داد كه برم كارهاي گزارش ساز رو انجام بدم. از اونجايي كه مي‌خواستم بي بي رو ببينم -البته نامحسوس- رفتم به سمت شركت ايشان كه متاسفانه يا دير رسيدم يا اينكه اصولًا امروز شركتشون تعطيل بود. شب هم با وحيد رفتيم بام كه يه سري بچه هاي دبيرستان رو ديدم و همينطور سنسي ويسه رو. قبل از اينكه بريم بام من رفتم دو شاخه گل رز خريدم و به رسم نوجوانان 14ساله (با 27 سال سن!) بعد از بام، رفتم به سمت منزل "يار" و با رمز بي بي گل ها رو انداختم زير درشون.

تا روزي ديگر، شاد باشيد

حسين، تينيجري 14 ساله از تهران!

پ.ن. خودمونيما يه تهرانه و يه بامش!

2009-07-08T10:12:00.000+04:30

كــمتر از يك ماه مونده. خيلي از كارها رو مي‌خوام تو اين مدت انجام بدم، كلي كار عقب افتاده كه همش به امروز و فردا موكول مي شن! كارهاي شركت هم كه تمومي نداره، پروژه بايد تا جاي خوبي برسه تا بعدي ها بتونند كارهاي ما رو ادامه بدهند و انشالله اين گزارش ساز با موفقيت تحويل كيش وير بشه. يه سري خريد هم هست كه براي اونور لازم خواهد بود. مسئله بي بي هم مهمترين بحثي هست كه حتما بايد تصميم درستي براش بگيرم. خلاصه اين روزها رو اينطوري دارم به پايان مي رسونم. جا داره كه اين جا هم يكي از تصنيف هاي سعدي رو بيارم كه استاد شجريان بسيار زيبا اون رو اجرا كردند:

آنکه هلاک من همی خواهد و من سلامتش

هر چه کند به شاهدی کس نکند ملامتش

باغ تفرج است و بس میوه نمی دهد به کس

جز به نظر نمی رسد سیب در خت قامتش

کاش که در قیامتش بار دگر بدیدمی

کانچه گناه او بود من بکشم غرامتش...

شاد باشيد

پ.ن. اميدوارم استاد من رو حلال كنند، آدرس دانلود تصنيف:

http://dc144.4shared.com/download/107439846/241ccc18/MRshajarian_-_Halake_man_iman_n21.mp3?tsid=20090708-021949-2274cee4

لطفاً اگر خوشتون آمد حتماً آلبوم بيداد استاد را خريداري كنيد (;

2009-06-13T05:11:00.002+04:30

بعد از ديدن وضعيت انتخابات به اين نتيجه رسيدم كه تنها چيزي كه ارزش داره تو زندگي "بي بي" هست كه احساسم مي گه هنوز از دستش ندادم. اميدوارم دير نشده باشه.

2009-04-09T12:00:00.000+04:30

Hope...

2008-05-16T12:51:00.007+04:30

What is love? here's what I understood of it.
Love is the thing that burns you with in. When you have it you don't know what you have but when you lose it, it starts to make you realize what a great thing you had. how safe you really felt when you were with her and how warm she would make you feel.
That's love, the thing that makes you not care about the crazy world you have around you.
Love never goes away. When you find the one you truly love, it would always
stick with you. the feelings, the passion, the memories.
You can never forget them and if you try to forget them they would get back to u harder. The more you think about forgetting, the more you get stuck.
Love is to think about her, every day, every minute, every second...
Love is to get crazy, let go of logic,let go of everything but her. that's love.
You think you are miles from it but one day you wake up and find yourself
deeply in it. Even when it burns you, you do somehow like it, 'cause it shows you that you are different from the most people living their life like a bunch of robots. love is the difference, love is the engine, love is the thing that you can't take from anybody.
Finally love is a hope. Hope that one day destiny glues our path together.
No matter what happens, I want you to know that I'll love you, forever. thnx for the way you make me feel, every single moment.

2007-06-07T12:11:00.000+03:30

حاج حسين

چند ماه پيش كه تازه فيلم Syriana را دانلود كرده بوديم، تحت تأثير اين فيلم، عكس بالا رو از خودمون گرفتيم.

2007-02-14T01:56:00.000+03:30

شنبه 14 بهمن

كف زمين پهن شدم! اولين چيزي كه ديدم دست راستم بود كه شكلش بهم خورده بود. اونوقت بود كه فهميدم يك جاي كار ايراد داره؛ درست حدس زده بودم، آرنج دست راستم درآمده بود. شكه شده بودم و باور نمي‌كردم به همين راحتي دستم آسيب ببينه! باور كنيد كه خيلي مسخره بود. اگرچه ارتفاع سقوطم خيلي كم و در حد 30 تا 40 سانتي ‌متر بود ولي فرود بدي داشتم.

     خدا را شكر كه اون شب علي‌ (پسرخاله عزيزم كه جاي برادرم را دارد)باشگاه آمده بود. علي خيلي سريع منو به بيمارستان آتيه رساند، و وقتي مي‌گم سريع يعني با آخرين سرعت ممكن!؟! حالا اين رو مجسم كنيد كه يه نفر با يه زيرپوش ركابي و در حاليكه شلوار داره از پاش مي‌افته و دمپايي پوشيده داره توي بيمارستان دنبال در ورودي قسمت اورژانس مي‌گرده. مخصوصاً با اون قيافه‌اي كه من داشتم بيشتر شبيه چاقوكش‌ها بودم.

     خلاصه آنجا بود كه فهميدم تا پول ندي برات تره هم خورد نمي‌كنند و باز هم دست علي درد نكنه كه تمام امور مالي را حل كرد. بعد از 10 دقيقه نسبتاً طاقت فرسا، پزشك كشيك آمد و دست بنده را معاينه كرد. اولين كار، تزريق مقداري مرفين بود و بعد از آن آقاي دكتر كه اتفاقاً جوان هم بودند با تبحري خاص آرنج درآمده حقير را سرجاي اوليه‌اش برگرداند و بعد از آتل گرفتن و بررسي عكس دستم بنده را به منزل فرستاد.

     يك هفته بعد يعني در روز شنبه 21 بهمن‌ماه، آتل دستم را باز كردم و در حال حاضر (سه‌شنبه، 24 بهمن) دامنه حركتي دست راستم حدوداً به 30 درجه رسيده. اميدوارم بتوانم با بدست‌آوردن سلامتي كامل، هرچه سريع‌تر به ميادين ورزشي برگردم.

     اينجا جا دارد از علي بخاطر تمام زحماتي كه اون شب كشيد همچنين از سنسي محمد ويسه بخاطر آمدن به بيمارستان و سفارش به داروخانه براي آمپول‌هاي آرامش‌بخش و از آقا شاهرخ، سعيد و باقي بچه‌هاي باشگاه كه به بيمارستان آمدند تشكر فراوان به عمل آورم.

2007-01-10T00:41:00.000+03:30

سفرنامه كيش

" border="0" width="320" />غروب خورشيد در كيش

جرقه سفر كيش از مهرماه زده شد. هنگامي كه هوا رو به سرد شدن گذاشته بود، آب و هواي گرم و آفتابي كيش مرهمي مي نمود فلذا بعد از 2 ماه برنامه ريزي و تأمين بودجه سفر! و البته هماهنگي با وحيد، نيما و مهدي كه هر كدام ساز خود را مي زدند تصميم گرفتيم در اوايل آذر ماه، چند روزي را در جزيره كيش و يا همان نگين خليج فارس بگذرانيم. از آنجا كه بعد از مراجعه به آژانسهاي مسافرتي، امر خطير گرفتن بليط و هتل به عهده اينجانب گذاشته شد، در همان اوان سفر به مقام شامخ ليدريت (Leader) نايل آمديم.
عصر سه شنبه 7 آذر ماه بود كه وحيد و نيما با تاكسي به دنبالم آمدند تا به اتفاق هم به مهدي كه اندكي قبل از ما به فرودگاه رسيده بود ملحق شويم. براي رسيدن به فرودگاه از اتوبان شهيد ستاري استفاده شد كه تصميم بس مناسب و بجا بود و نيما اين قسمت را بهتر بلد است توضيح دهد. بگذريم، پرواز با مقداري تأخير روبرو شد و ما خلاصه در نهايت موفق شديم خود را به جزيره برسانيم.
دقايقي پس از رسيدن به فرودگاه كيش، خواننده متفكر، مي تواند پي ببرد كه اولين كاري كه دوستان انجام دادند چه بود! بنابر دلايلي اينجانب از شفاف سازي بيشتر معذور مي باشم. هتلي كه در آن سكني گزيديم، هتل آبادگران كيش بود كه سوييت هايي در كنار ساحل دارد و بدون آزار و اذيت همسايه هايمان مي توانستيم آزادانه هر غلطي كه مي خواستيم انجام دهيم و فراموش نكنيم كه اصولاً زياده روي امري نكوهيده است.
مي توان اين سفر را به لحاظ زماني به دسته هاي زير قسمت كرد:
روز اول:
سه شنبه شب، پس از صرف شام آورده شده از تهران‌(يك پاتيل سالاد از طرف مادر حاج مهدي و يك بسته كتلت از طرف مادر بزرگ اينجانب) به ساحل دريا عزيمت نموديم و آنجا بود كه هواي خنك و مطبوع جزيره را تجربه كردم و در بازگشت به سوييت يك دست حكم بازي كرديم.
روز دوم:
چهارشنبه صبح، حاج مهدي صبح خروس خوان جهت دوچرخه سواري و عكاسي به كنار ساحل رفتند و بقيه دوستان و بنده هم حسابي استراحت كرديم و پس از ميل صبحانه كامل به اتفاق مهدي ورزشكار به خريد رفتيم.

دريــا

ظهر هنگام همگي رفتيم به كنار دريا و شنا كرديم چه شنايي. البته از آنجا كه تصميم داشتم خود را برنزه تر! نمايم روغن بچه اي را كه تهيه كرده بودم مورد استفاده قرار دادم و همچنين به دوستان نيز تعارفي كرديم و ايشان نيز استعمال نمودند و بالطبع اينگونه بود كه روغن بچه جزو خريد همگاني قرار گرفت (و دوستان نيز نامردي نكرده با مقام دزد و يا بطور كامل ليدر دزد ما را مورد مرحمت قرار دادند) و بدين سان بود كه جميعاً حمام آفتابي گرفتيم، دريق از يك پرده تغيير رنگ.
در اين زمان بود كه نيما شهر ممه آباد را بنا نمود و اينگونه بود كه به آني ايده ساختن تنديس قديس لخت از پس مخيله جمع گذشت. بنايي نهاده شد بس زيبا و جمع نعره ها كشيد و شفقتي حاصل شد كه نگو و نپرس. متأسفانه از ارائه كامل اين مراسم معذوريم.

تنديس قديس لخت

در روز دوم اتفاق جالب ديگري نيز رخ داد و آن تولد لهجه اي جديد بود. اين لهجه مخلوطي است از لهجه هاي مختلف بالاخص كرمانشاهي و همچنين چند لغت فرنگي نظير"Contemplate". اين لهجه همچنان در حال تكامل مي باشد و براي شيوايي هر چه بيشتر به نسخه هاي به روز اين لهجه اندكي لكنت زبان نيز اضافه شده است.
عصر بعد از ساحل به سمت كشتي يوناني رفتيم و شب نيز بسان شب گذشته و شب بعدي به بازي حكم و فحاشي سپري شد و اينجاست كه بايد ذكر كنم كه اهل تقلب هميشه بازنده هستند اگرچه در ظاهر هميشه برنده مي شوند!

مهدي، وحيد و نيما روبروي كشتي به گل نشسته يوناني

روز سوم:
پنجشنبه اتفاق ناگواري افتاد كه اگر بعضي ها به اين نيماي مظلوم گير نمي دادند كه در تن ماهي را باز كند شايد هيچ وقت چنين مصيبتي را شاهد نبوديم و مي توانستيم برويم غواصي. دو انگشت دست نيما توسط در بي رحم تن ماهي پاره شد و خدا را شكر كه كاپيتان مهدي با ما بود. رنگ رخسار وحيد پريده بود و نيما صورتش همانند گچ سفيد مي نمود، گويي خون به صورتش نمي رسد! مهدي با زبردستي تمام دست نيما را باندپيچي كرد و تا يك ساعت گروهي به تيمار نيما پرداختيم، سيد لقمه از همان تن ماهي قاتل مي گرفت و به نيما مي داد و من آب پرتقال براي آن عزيز مجروح مي ريختم. پس از اين واقعه من و مهدي رفتيم ساحل و شنا كرديم. سيد و نيما نيز رفتند كلينيك جهت بخيه و پرسنل كلينيك نيز نامردي نكرده آن عزيزان را تا جاي ممكن پياده كردند.

مجروح عزيز، نيما

روز چهارم:
روز آخر سفرمان بود و لكن بيشتر به خريد سپري شد. هوا در اينروز فوق العاده جالب شده بود گويي بدليل اشتباه محاسباتي جاده چالوس تالاپي افتاده توي جزيره. باراني مي آمد كه گاه تند و گاه كند مي نمود. پرواز براي شب بود و ما مجبور بوديم ازساعت 2 كه سوييت را تحويل داديم تا شب اسبابمان را در هتل بگذاريم. در راه بازگشت به تهران اوضاع جوي آسمان بسيار خراب بود و هواپيما كاملاً تكان مي خورد. جالب اينكه رسيد ما به تهران مصادف گشت با اولين برف شديد در شمال شهر كه همين مطلب ما را ده هزار تومان پياده كرد از براي كرايه تاكسي!

ساحل در روز آخر

من حيث المجموع سفر كيش را مي توان موفق ارزيابي كرد. در طي اين سفر توانستم البسه مورد نياز زمستان را تهيه كنم و البته توفيق بودن با بهترين دوستانم را داشته باشم. البته جاي خالي حاج محمد ماشين‌چيان از كلات، وحيد مصري عزيز كه هم اكنون در انگليس و محسن صفاريان كه در بلاد سوئد هستند و باقي دوستان، در طول سفر بطور كامل حس مي شد. اميدوارم كه اين عزيزان در هر كجاي اين دنيا هستند ايام به كامشان باشد.

در بستر خواب، روز بعد از مسافرت

اطلاعات سفر:
تاريخ سفر: 7 الي 10 آذر، سنه 1385 هجري شمسي
مدت سفر: سه شب و چهار روز
مبدأ: تهران، شهرك غرب
مقصد: كيش، خيابان پروين اعتصامي، هتل آبادگران

كفش nike بنده

2007-01-09T11:27:00.000+03:30

آنچه گذشت

در اين مدت بيش از يك ماه، كه ما بلاگمان را بروز نرسانديم، اتفاقات نسبتاً زيادي رخ داده است. در ادامه به برخي از اين وقايع اشاره خواهيم كرد.

با دوستان سفري به كيش داشتيم در اوايل آذر ماه، چند نوبت هم به دربند رفتيم و يك نوبت هم دركه.

از سر كارمان در شركت مرخصي گرفتيم و البته لازم به ذكر است از آنطرف مجبور شديم كارهاي سايت روزنامه را انجام بدهيم كه هنوز (به تاريخ 20 دي ماه) تمام نشده است.

بعد از 6 ماه به باشگاه سر زديم و خدمت سنسي ويسه تمرين كرديم.

تصميم بر آن داريم زودتر پروژه كارشناسي را تحويل دهيم كه بيش از اين تمديد را نشايد، اصولاً براي رفع اين موضوع بود كه مرخصي گرفتيم.

به شدت سرما خورديم و همچنان در گلويمان احساس درد مي كنيم.

و يكسري اتفاقات ديگر كه در حوصله اين مقال نمي گنجد...
اميد است من بعد توان بروز رساني منظم بلاگم را داشته باشيم.

     و من الله التوفيق
     محمد حسين نسبي
     20 دي ماه سنه 1385 هجري شمسي

پي نوشت: اعياد سعيد فطر، غدير خم و همچنين سال نو ميلادي را به همه دوستان تبريك مي گوييم.

2006-12-16T20:25:00.000+03:30

كاا ايجا رو ببين چقدر ضربدر داره!؟!

خوب، ‌شايد براي خيلي از شما دوستان جاي سواله كه چرا عكس هاي وبلاگ بنده باز نمي شه! جواب سوال بسيار بديهيه، چرا كه دوستان سرويس دهنده اينترنت ما، مدتي مي شه كه http://photos1.blogger.com رو فيلتر كردن و بالطبع هيچكدوم از عكسهايي كه به اين فضا Upload شده باز نمي شوند. براي اينكه بتونيد عكسهاي قبلي موجود در اين وبلاگ رو بينيد مي توانيد از طريق يك پراكسي نظير www.magictrainstation.comوارد وبلاگ بنده بشويد. البته ذكر اين نكته خالي از لطف نيست كه از اين به بعد تا وقتي كه سايت tinypic را نبستن، بنده عكسهاي بلاگم را در آنجا Upload مي كنم.

شاد باشيد
حاج حسين

صفحه فيلتر

2006-11-24T00:17:00.000+03:30

پاییز در کوچه ما

2006-11-18T16:52:00.000+03:30

AMERICAN PIE 4

تهران، پنجشنبه 25 آبان، ساعت 11شب
موسيقي: هنگامه بخاطر تو مي خونم...
وحيد: واااااي وااااي
نيما به مهدي: يعني ميشه يا نميشه
مهدي: بابا ****دي ما رو، ‌آره مي شه!
نيما: 30 سانته
وحيد: وااااي واااااي
مهدي: بابا 3 سانته صفر اضافيه
حسين: استاندارد 12 سانته
گروه وسط مهموني جمع مي شود
هومن به مهدي: خيلي مخلصيم
حسين به مهدي: مواظب هومن باش برادر، خطرناكه
-
حالا آهنگ يه چيزه ديگس، گروه بالا پايين مي پره
سيد هنوز واااي واااي مي كنه
رقص نور شروع شد و من مخم failure داد و همه تصاوير تو ذهنم frame به frame شد.

توي ماشين، جمعه، ساعت 12:00 صبح
بچه ها به مهدي: چپ
مهدي در حاليكه فرمان را چسبيده تا آخرين لحظه صبر مي كنه و به چپ مي پيچه! شانس آورد تو جدول نرفت!
مهدي: حسين اين 3 تا باطري رو بگير. باطري mp3player رو عوض كن.
حسين: آخه اين كه 2 تاس.
پيچ شديد، باطري ها كف ماشين مي افتند. وحيد پرت مي شه طرف پنجره.
بچه ها: مهدي جان، آروم تر برون لطفاً.
حسين: مطمئني مي توني رانندگي كني؟
مهدي: من حالم كاملاً خوبه! موبايلم گم نشه.
حسين با خنده: بچه ها من نمي فهمم كجا هستيم! قوه مسيريابيم از كار افتاده! ما كجاييم؟!

خانه، جمعه، ساعت 11 صبح
حسين: الو مهدي،‌ چه خبر؟ زنده اي؟؟!
مهدي: ساعت 3 صبح تو حموم، دمپايي رو گذاشتم زير سرم و خوابيدم.
حسين: منم تو كلم چرخ و فلك راه افتاده بود سرم هم داره مي تركه الان.
...

نتيجه گيري اخلاقي:
دوستان، لطفا حد خودتون رو نگه داريد و زياده روي نكنيد.

2006-11-09T10:40:00.000+03:30

رومينا نسبي

2006-11-05T13:26:00.000+03:30

عكسي زيبا از شب دلكده، مناسب براي wallpaper

2006-11-05T11:31:00.000+03:30

سفر شمال، 2 آبان 1385

من و محمد،امام زاده هاشم، 5:30 صبح

كفش Nike من، ساحل درياي خزر

من و مهدي

گلي زيبا

هيأت بعد از رفتن به استخر

مايوي پرنده

هـوك با لبخند

طلوع خورشيد به هنگام بازگشت، محمودآباد، ساعت 6:50 صبح

و اين هم عكس‌ هاي سفر شمال. همانطوري كه خيلي از شما هم موقع شنيدن خبر تعطيلي دوشنبه تا پنجشنبه(تعطيلات عيد فطر) متعجب شدين،‌ ما هم سعي كرديم از تعجبمون كمال استفاده را كرده باشيم. براي همين ابتدا 3 صبح رفتيم كرج دنبال دوستان و بعد از كرج دوباره برگشتيم به تهران و جاده هراز و 7 صبح هم رسيديم به ويلا. به هنگام برگشت هم ساعت 6:20 صبح راه افتاديم و ساعت 10:30 صبح رسيديم منزل. در مورد خاطرات اين سفر هم بايد بگم كه تيم حريف(محمد و علي ماشين‌ چيان) هم در مقابل تيم ما(مهدي ذوالفقاري و من) در مسابقه بسكتبال كه مغلوب -بهتر بگويم- سوسك شدند. در حكم هم كه شب آخر با هر دوز و كلكي كه بلد بودند نتوانستند ما را ببرند. در كل واقعا به همه ما خوش گذشت فقط برگشتني محمد(ملقب به طوفان، كلاتي و شلمان) حال خوبي نداشت كه خوشبختانه چيز خاصي نبود و وقتي رسيديم تهران مشكل برطرف شده بود.
نكته:
طبق حرف محمد به دليل مصرف بهينه و جلوگيري از هدر رفتن وقت، مديران بايد از كوچكترين وقت خود براي استراحت استفاده كنند. وجه تسميه شلمان

اطلاعات سفر:
تاريخ سفر: 2 الي 5 آبان، سنه 1385 هجري شمسي
مدت سفر: سه شب و چهار روز
مبدأ: تهران، شهرك غرب
مقصد: مازندران، بين محمود آباد و نور، شهرك دلكده
آهنگهاي درخواستي:
1. عزيزم از اميد،‌آلبوم انتظار
2. براي آخرين بار از احسان، آلبوم براي اولين بار

2006-11-05T10:03:00.001+03:30

گيتارمو با خودت نبر!؟!

2006-11-05T09:47:00.000+03:30

اين هم يك عكس جالب از PP

2006-11-05T09:15:00.000+03:30

از راست به چپ: حاج حسين، شادي و PP همسر ايشان

دوستان من از مكزيك* كه زمستان پارسال(1384) همگي به اتفاق دوستم هاتف(برادر شادي خانم) به پيست ديزين رفته بوديم.

* شادي و PP الان در ونكوور زندگي مي كنند.

2006-08-05T21:05:00.000+03:30

روزها به سرعت می گذرند و من هنوز به کارهایی که می خواهم انجام دهم نمی رسم. وقتی که از سر کار به منزل می رسم خسته هستم با وجود اینکه کار فیزیکی چندانی انجام نمی دهم! خلاصه همچنان هیچ نمی دانم. یک روز که توی دفتر فنی روزنامه سرمایه بودم مطلب جالبـي روی دیوار دیدم:"دنیا نگه دار می خوام پیاده شم!؟!"

2006-07-05T11:00:00.000+03:30

دیشب یعنی سه شنبه 13 تیرماه، استخر را رنگ کردیم. تقریبا تمام اعضای خانواده در این کار نقش داشتند. بجای اینکه رنگ آبی مورد استفاده با تینر مخلوط بشود با آب باید مخلوط بشه و انصافا نقاشی با آمدن این نوع رنگ راحتتر شده است.

2006-06-19T04:18:00.000+03:30

امشب مهمان مسـعود سعیدا بودم تا 3 صبـح با هم حرف زدیم. پس فردا اعزام میشه به سربازی و امشـب حـکم "گودبای پارتی"ش رو داشت. شام هم قرمه سبزی خوردیم البته ساعت 2 صبح، دست پختش حرف نداره. دوران خوبی را براش آرزو می کنم.

2006-06-19T04:03:00.000+03:30

دیدار با مریم بانو

2006-06-18T01:03:00.001+03:30

چند شب پیش مهمان برنامه اپرا -که از کانال mbc4 پخش می شه- خانمی فرانسوی بود با نام Mireille Guiliano که کتابی با موضوع French Women Don't Get Fat نوشته است.
توی این کتاب به یک اصلی اشاره شده با مفهوم "سه گاز". یعنی اینکه تنها سه تا گاز از یک غذا برای لذت بردن از آن کافی است, حالا برای ما ایرانیها می شه گفت سه لقمه و یا قاشق.
این کتاب پافشاری می کنه بر لذت بردن از غذا و خلاصه اینکه ادعای نویسنده اینه که در کتابی که نوشته به فلسفه غذا خوردن اشاره کرده نه رژیم غذایی.
بهر حال ما هم تحت تاثیر این مسئله در منزلمون چند روزی می شود که غذا رو با لذت و لبخند می خوریم البته هنوز قبول کردن اصل سه گاز برای من مقداری سخته. الانم 1:30AMکه دارم این مطلب رو می نویسم سه تا شیرینی کوچک گذاشتم توی بشقاب و سعی بر بومی سازی اصل دارم !؟! امیدوارم با رعایت این مطالب و البته اندک ورزشی که می کنم این شکمی که دارم مقداری کوچکتر شود.

2006-06-11T09:07:00.000+03:30

...توی زندگیم به یک چیز خیلی علاقه دارم، سفر

2006-06-10T05:46:00.000+03:30

Hello World... After 5 years of not having a weblog i've recently decided to start writing, So here I come.